فیلم آنا 2013 (2013)

فیلم سینمایی آنا Mindscape 2013 که با نام تجاری آنا (Anna) نیز شناخته می‌شود، یک اثر روان‌شناختی، علمی-تخیلی و معمایی محصول مشترک کشورهای اسپانیا، ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه است که با بودجه‌ای حدود ۷ میلیون دلار تولید شده و در ژانر تریلر ذهن‌محور جای می‌گیرد. کارگردانی این فیلم بر عهده خورخه دورادو (Jorge Dorado) بوده که با این اثر توانست نگاه منتقدان را به سبک روایت‌گری متفاوت خود جلب کند؛ دورادو با بهره‌گیری از فضایی مرموز و دلهره‌آور، داستانی را به تصویر می‌کشد که در آینده‌ای نزدیک یا واقعیتی موازی جریان دارد؛ جایی که کارآگاهان حافظه، افرادی با توانایی ورود به خاطرات الکترونیکی انسان‌ها، برای حل گره‌های روانی و جنایی به کار گرفته می‌شوند.

این فیلم که با همکاری کمپانی‌های شناخته‌شده‌ای نظیر The Safran Company و Antena 3 Films ساخته شده، علی‌رغم بودجه محدود خود، توانسته است با تکیه بر فیلم‌نامه‌ای پیچیده و بازی‌های تاثیرگذار، به یکی از آثار بحث‌برانگیز سال ۲۰۱۳ تبدیل شود. جان، کارآگاه برجسته‌ای که پس از گذراندن دوران نقاهت پس از یک سکته مغزی و اندوه فقدان همسرش به کار بازگشته، ماموریت می‌یابد تا به پرونده دختر نوجوانی به نام آنا رسیدگی کند که اعتصاب غذا کرده است؛ اما این پرونده ساده، به سرعت به چالش‌برانگیزترین ماموریت زندگی او تبدیل می‌شود. فیلم‌برداری این اثر که بخش‌های قابل توجهی از آن در بارسلونای اسپانیا انجام شده، با استفاده از تکنیک‌های بصری خاص و فضاسازی سرد و سنگین، به تعمیق حس عدم اطمینان در مخاطب کمک شایانی می‌کند.

در کنار کارگردانی دورادو، باید به بازی درخشان بازیگرانی چون مارک استرانگ و تایسا فارمیگا اشاره کرد که تقابل میان آن‌ها، هسته اصلی درام فیلم را شکل می‌دهد. این فیلم با رویکردی متفاوت به مفاهیم حافظه و حقیقت، به نوعی بررسی می‌کند که آیا ذهن انسان همواره راوی صادقی است یا خیر؛ جمله‌ی کلیدی «من یک جامعه‌ستیز نیستم، فقط آنقدر باهوش هستم که مثل آن‌ها فکر کنم» که توسط شخصیت آنا بیان می‌شود، به خوبی جوهره‌ی خطرناک و غیرقابل پیش‌بینی او را برملا می‌سازد. از نکات فنی جالب توجه این اثر می‌توان به موسیقی متن آن و ترکیب صدا با کیفیت Dolby Atmos اشاره کرد که به ایجاد فضای پرتعلیق فیلم کمک کرده است. با وجود عملکرد تجاری نه چندان گسترده در گیشه جهانی، این اثر در میان علاقه‌مندان به سینمای معمایی و روان‌شناختی به عنوان یک فیلم مهجور و باارزش شناخته می‌شود که به زیبایی مرز میان قربانی بودن و مجرم بودن را در هم می‌شکند.